Έβαζες ψεύτικες φωνές, γελούσες κι έκανες πως κλαις
κι εγώ παιδί, α, ρε μαμά. Πίσω μου τρέχεις μια ζωή, με ένα πιάτο και μια ευχή
τότε με κράταγες σφιχτά, τώρα κοιτάς από μακριά. Μέσα απ’ τα δόντια να μιλάς, σ’ ακούω σαν τώρα “Μη με σκας”
“Δε θα σε ανεχτεί κανείς”
“Θα πας χαμένος, θα το δεις”, α, ρε μαμά. Ύστερα λόγια στο χαρτί “Συγγνώμη, σ` αγαπώ πολύ”
“Έίμαι ‘δω”, α, ρε μαμά. Ζωγράφιζες και μια καρδιά, με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria. Χανόσουνα στη μουσική, εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη, να σε προσέχω μια ζωή. Τις πόρτες άνοιγες στο φως, να μπει ο ήλιος κι ο θεός
να μας φυλάει, α, ρε μαμά. Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά κι ανάμεσα απ` τα φιλιά
έκανες τη φωνή λαγού, το λύκο και την αλεπού. Και όταν γύριζα αργά “θα σου τα πάρω τα κλειδιά”
“θα βρεις τις πόρτες πια κλειστές”
“θα με πεθάνεις, αυτό θες;” α, ρε μαμά. Μαμά, που πας ... Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω. Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα
για να `ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το “έλα” και το “αντίο” σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα. Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής. Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα. Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες. Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να `μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής. Τώρα είστε αγκαλιά εκεί ψηλά..δυο αγγελούδια συναντήθηκαν στο πιο δροσερό μονοπάτι του παραδείσου & μας προστατεύετε απο ψηλά με την πιο δυνατή και τρυφερή αγκαλιά 🤍 Μαμα , αυτό το γέλιο σου που λατρεύω ...... Μπαμπά αυτόν τον δυναμισμό σου που ζηλεύω.... Σας Ευχαριστώ, Συγγνώμη, Σας αγαπώ🤍 🕊🌹🌹