💜 Een ode aan mijn vrienden💜 Want naast familie en geliefden heb ik me toch ‘per ongeluk’ een partij bijzondere mensen om me heen verzameld...?! Ik sta de laatste tijd weer eens versteld. Ik wist al dat de vrienden die ik heb (sommige al heel lang, sommige korter. De ene zie ik vaak, de andere wat minder vaak) stuk voor stuk zeer bijzondere, authentieke, slimme, gevoelige, zelf-ontplooide, empathische, onbaatzuchtige, warme mensen zijn. Maar waarover ik me kan blíjven verbazen is dit; in de tijd dat ik hen ken, ben ik toch wel een aantal keer een behoorlijk diepe put in getuimeld. En elke keer, net als ik me dan schrap zet als ik bijna bij de bodem van de put ben, zijn daar sterke, zachte, warme armen die mij opvangen. Die me, zonder enig oordeel, weer op mijn voeten zetten en met me mee omhoog klimmen tot ik de rand van de put weer kan zien. Ik heb hier eigenlijk bijna geen woorden voor. Het is liefde in een van zijn puurste vormen. Mensen, die geen familie zijn, die ervoor kiezen in je leven te zijn. En graag willen dat jij in hun leven bent. Die blij zijn dat je bestaat. En die willen dat het goed met je gaat. Dat is het zuiverste goud. ✨💫⭐️🌟