'In de zomer van 2011 belandde ik per toeval op deze plek. Na anderhalf jaar azc kreeg ik in januari van dat jaar mijn eigen appartement in Haarlem. Al snel verkende ik op mijn fiets de stad. Twee kilometer van mijn huis kwam ik tot mijn verrassing in een heel andere wereld terecht. Geen flats, maar gras en bomen. Kwetterende vogels in plaats van autogeluiden. Via een bos kwam ik bij een grote plas, aan de overkant stond een oude molen. Hoe Hollands het landschap er ook uitzag, het deed me denken aan Kandahar. Daar hadden we vroeger bij ons huis een groot stuk land met gras en fruitbomen. Er was in de buurt ook een meer. In de oorlog hebben de Taliban alle bomen in het gebied omgehakt en verkocht aan Pakistan. Alles is veranderd in woestijn. Na mijn ontdekking ging ik regelmatig naar de Molenplas. Ik had deze plek nodig om tot rust te komen. Twee jaar daarvoor was ik tijdens onze vlucht mijn vrouw, zoon en dochter kwijtgeraakt. In de jaren tachtig verloor ik mijn rechteronderbeen toen ik op een mijn stapte. Tijdens een urenlange voettocht naar Turkije raakte ik door uitputting achterop en verloor mijn gezin uit het oog. Ik was al drie maanden in Nederland toen ik mijn gezin terugvond. Zij zaten nog steeds in Turkije en het duurde twee jaar om ze naar Nederland te krijgen. De dag dat ik ze ging ophalen, vergeet ik nooit. Vijf uur voor hun aankomst was ik al op de luchthaven. In mijn gedachten hadden we met zijn vieren al vaak gewandeld bij de Molenplas. Nu konden ze het met eigen ogen zien, mijn kleine paradijs.' 📍 In de rubriek 'Mijn Plek' vertellen vluchtelingen over een speciale plek in Nederland, die na hun aankomst veel voor hen betekende. Deze keer: Mohammed Noori (57) raakte zijn vrouw en kinderen kwijt tijdens hun vlucht uit Afghanistan. Nadat hij zijn gezin terugvond, duurde het nog twee jaar voordat ook zij naar Nederland konden komen. In die stressvolle jaren kwam Mohammed tot rust bij de Haarlemse Molenplas.