Μόλις διάβασα την είδηση του θανάτου της Μάρθας Καραγιάννη και, για κάποιο λόγο, ένιωσα μεγάλη θλίψη, παρόλο που δεν τη γνώριζα προσωπικά. Στο μυαλό μου είχε χαραχτεί, με τα κοτσιδάκια στα μαλλιά, να τραγουδάει "ο άντρας που θα παντρευτώ" στην ταινία Γοργόνες και Μάγκες του 1968. Ένα τραγούδι μιας άλλης εποχής στο οποίο καταγράφονται τα φεμινιστικά αιτήματα του τότε: "ο άντρας που θα παντρευτώ (...) θα μ αφήνει να γυρνώ κι εγώ με παντελόνια", "θα έχει αυτοκίνητο και δεν θα μου θυμώνει, όταν του λέω 'δώσε μου λιγάκι το τιμόνι'" και "Ευρώπες και Αμερικές μαζί του θα γυρίζω θα ντύνομαι σαν μανεκέν θα πίνω, θα καπνίζω". Παράλληλα, στο τραγούδι που υπογράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, καταγράφεται και η αντίδραση των ανδρών και ευρύτερα της κοινωνίας της εποχής στα αιτήματα αυτά: "Μια παντελωνού περνάει το νησί δε συχωρνάει τα κακά της χάλια τήρα Ε ρε, να `χα μια ζωστήρα" - δηλαδή το παντελόνι σε μια γυναίκα τους κάνει να κοιτάνε "τα κακά της χάλια" και να επιθυμούν να είχαν μια ζωστήρα (προφανώς για να τη δείρουν!). Αυτό το τραγούδι το αγάπησα από μικρή - με είχε σημαδέψει και με είχε κάνει, σαν παιδί, να θαυμάζω τη Μάρθα Καραγιάννη και να θέλω να της μοιάσω. Θα ήμουν τέλη δημοτικού - αρχές γυμνασίου. Σ ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι στο σπίτι μας, ένας ηλικιωμένος συγγενής μου με είχε "διατάξει" να του φέρω νερό. Θυμάμαι του απάντησα κοφτά ότι "όταν γίνω σερβιτόρα θα τον ενημερώσω" και εκείνος είχε ανταπαντήσει ότι "να δω που θα βρεθεί άντρας να σε πάρει, έτσι όπως φέρεσαι". Ανέβηκα τότε πάνω στην καρέκλα, στο γιορτινό τραπέζι, και άρχισα να τραγουδάω "ο άντρας που θα παντρευτώ θα με κοιτάει στα μάτια, για καθετί που θα ζητώ θα γίνεται κομμάτια". Η γιαγιά μου, γελούσε πολύ και χτυπούσε ρυθμικά παλαμάκια ενθαρρύνοντάς με. Γιατί η γιαγιά μου ήταν και αυτή μια γυναίκα μιας άλλης εποχής και τα είχε ζήσει όλα αυτά. Να καταπιέζεται και να μην μπορεί να κάνει τα όνειρά της πράξη, απλώς και μόνο επειδή ήταν γυναίκα. Και πολλά ακόμη που, εφόσον δεν την έχω πια κοντά μου για να πάρω τη συναίνεσή της, δεν θα τα μοιραστώ. Αντίο στη Μάρθα Καραγιάννη και σε όλες εκείνες τις γυναίκες που φεύγουν και μας αφήνουν πιο φτωχές στο σήμερα.