RECAP - volledige triathlon @challengealmere (08:42:51 uur) Laten we bij het begin beginnen. Om 4h30 ging de wekker, zodat ik drie uur voor de start kon ontbijten. Dat ging verrassend goed en stabiel. Ik voelde me niet zenuwachtig, maar merkte wel dat ik beetje bij beetje meer in de focus kwam. Rond 7h00 stond alles klaar in de transitiezone en liep ik naar de start. Toen begon de gezonde spanning toe te nemen. Samen met Anne-Britt en Stijn maakte ik me klaar voor het avontuur. Zwemmen (1:06:48 uur – 1:45 min/100m) De foutjes van mijn vorige triathlon had ik meegenomen. Ik startte vooraan en voelde me sterk. Richting de eerste boei merkte ik dat het tempo veel te hoog lag, dus koos ik bewust mijn eigen ritme en probeerde een stabiele slag te maken. Vlak voor de eerste boei kreeg ik een tik tegen mijn hoofd waardoor mijn badmuts afging, superirritant. Gelukkig vond ik snel mijn slag terug en kon ik zonder problemen verder zwemmen. Na het eerste rondje voelde ik me echter allesbehalve geconcentreerd. Ik dacht zelfs:waarom doe ik dit eigenlijk? Ik voel de slag niet, weet niet wat ik aan het doen ben en heb een opgeblazen gevoel. Dit werd een belangrijk moment: ik besloot terug te keren naar de basis, iets tempo los te laten en gewoon te zwemmen. Na een paar minuten moest ik ineens een paar flinke boeren laten (wist niet dat dat kon tijdens zwemmen, haha) en verdween het opgeblazen gevoel. Op het laatste rechte stuk wist ik dat er geen absolute toptijd in zat, maar ook dat ik dit op de fiets en tijdens het lopen goed zou kunnen maken. Fietsen (4:29:22 uur – 40 km/u) Toen ik uit het water kwam, merkte ik dat ik onbewust veel energie had gegeven: m’n benen zaten vol. De wissel ging prima, tot ik bij mijn fiets aankwam... Het touwtje om mijn bidon was geknapt en één van mijn bidonhouders was gebroken. Hoe dan? Alles was ’s ochtends nog gecheckt. Maar goed, geen tijd om te zeiken, door naar het parcours. Daar bleek dat de bidonnen echt los zaten en zelfs op rechte stukken eruit vielen. Dus in de eerste 500m heb ik mijn bidon volledig leeggedronken om die voeding in ieder geval binnen te hebben. De andere bidon bleef nét zitten, waardoor ik bij elke hobbel en bocht de bidon vast moest houden. Na zo’n 2 uur was dit eindelijk opgelost en kon ik me focussen op het fietsen, of ja. Verloor ook nog een pad van m’n stuur🫠 De eerste kilometers voelde het niet soepel, al trapte ik wel de wattages (250–260W). Maar rond kilometer 80/90 gebeurde er iets: mijn benen voelden ineens fris. Onbeschrijfelijk! Ik zei hardop tegen mezelf: LET’S GO – nu begint mijn wedstrijd! Vanaf dat moment ging het fantastisch. Met de wind mee reed ik zelfs 55 km/u. Het laatste stuk, met wind tegen, was nog stevig, maar ik wist: als ik dit volhoud, fiets ik onder de 4,5 uur. En dat lukte.