Sheeko: "Sanadkii Murugada" Maalintii uu geeriyooday aabbahay... dunidu way aamusay. Cirku wuu madoobay, qorraxduna ma ifin, xitaa haddii ay samada ka muuqato. Cod walba wuu baaba’ay, wajiyada dadkuna waxay noqdeen kuwo aanan aqoon. Aniga waxaan ahaa qof halkaa jooga, balse aanan jirin—qalbigeygu wuu jabay. Waa la i dhunkaday. Waa la i daboolay. Waa la i dhahay 'Samir yeelo.' Laakiin sidee samir u yeeshaa qof aan lumin qofkii iga dhigay nin? Sidee u ilowdaa codkii i dhihi jiray "Wiilkaygiiyow" mar kasta oo aan daalo? Maalinkaas—maalinkaas uu aabbahay iga tegey—waxa uu bilaabay sanadka murugada. Sanad dhan... Waxaan toosaa subax walba anigoo rajeynaya in uu ii soo galo albaabka. Waxaan maqlaa codad u eg kan aabbahay, waxaan eegaa rag da’diisa ah oo wadooyinka maraya, qalbigeyguna wuxuu rabaa in uu iyaga ku seesanaado. Laakiin waa been—wuu dhintay. Waxaan fiiriyaa sawiradiisii, indhihiisa, dhoolla-caddeyntiisii... Marka aan xanuunsado, waxaan xasuustaa gacantiisii madaxa iiga saari jirtay. Marka aan murugo qabo, waxaan dareemaa in codkiisii i dhihi lahaa "Ha quusan, wiilkaygiiyow." Sanadkaan dhan... Maalin ma jiraan aanan ooyin. Maalin ma jiraan aanan dareemin in qalbigeygu madhan yahay. Dadku waxay moodayaan in waqti uu bogsiiyo—laakiin mararka qaar waqti wuxuu barayaa sida loo noolaado la’aanta qof aad jeceshahay. Aabbow... Sanadkan, adiga dartaa ayaan ka bixi waayey mugdiga. Sanadkan, dareenka murugada ah ma iga harin. Sanadkan... weli waan kuu ooyaa. Laakiin haddana, Sanadkan, waan ku xasuustaa. Waan kuu ducayaa. Waan kuu jeclahay. Adigaa ahaa geesigaygii. Adigaa ahaa hooskeygii. Inkastoo aad maqantahay, qalbigayga kama bixin.