Θαλάσσιες φυλακές Φάλαινες και δελφίνια, "αποσπώνται" από τους ωκεανούς για να μπουν σε ενυδρεία. Τα θαλάσσια κήτη, έχουν προοριστεί από τη φύση, να κολυμπούν 100 χιλιόμετρα τη μέρα. Φυσικά, τα όμορφα θηλαστικά πεθαίνουν δεκαετίες νωρίτερα από το φυσιολογικό. Μερικά από αυτά, αυτοκτονούν επιλέγοντας να μην αναπνέουν ή χτυπώντας το κεφάλι τους, στα τοιχώματα των δεξαμενών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο αιχμάλωτος Τίλικουμ. Για τριάντα χρόνια, η φάλαινα όρκα βρισκόταν φυλακισμένη σε δεξαμενές της Αμερικής. Έπνιξε τρείς εκπαιδευτές του, χωρίς παρόλα αυτά να καθιστά σαφές, ότι η φύση δεν δαμάζεται. Συνέχισε να συμμετέχει σε παραστάσεις, παρά τα πρόστιμα που κλήθηκε να πληρώσει το θαλάσσιο πάρκο SeaWorld. Ο Τίλικουμ, κρατούνταν 14 ώρες τη μέρα από μωρό, σε μια σκοτεινή δεξαμενή ίση με το μέγεθος του. Τα δελφίνια είναι ιδιαίτερα εξελιγμένα όντα. Στη φύση, συγκροτούν περίπλοκες δομές κοινωνικής οργάνωσης, με αναβαθμισμένα πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Σύγχρονοι επιστήμονες πλέον αποκωδικοποιούν ολόκληρες φράσεις από τους κώδικες επικοινωνίας των δελφινιών. Στην αιχμαλωσία, που είναι μια κακοσκηνοθετημένη προσομοίωση ζωής, γίνονται καρικατούρες του εαυτού τους. Στερούνται της φυσικότητας και αντικειμενοποιούνται. Εγκλωβίζονται στην αέναη πλήξη. Η Ελλάδα ήταν από τις χώρες που καυχιόταν ότι μέχρι το 2010 δεν διέθετε δελφινάριο. Τότε, όμως, άνοιξε το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Κάπως αθόρυβα αρχικά, εμπεδώθηκε η λειτουργία της αιχμαλωσίας ως κομμάτι ενός κερδοσκοπικού θεάματος. Το θέμα ξεκίνησε να αποκτά δημοσιότητα το 2015, όταν η Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφέρειας Αττικής, κατά τη διάρκεια επιτόπιου ελέγχου, διαπίστωσε τον θάνατο τεσσάρων δελφινιών. Ακολούθησε ο θάνατος δύο ακόμη δελφινιών. Συνολικά, έχουν πεθάνει έξι δελφίνια στο ΘανΑττικο πάρκο.