Օրեր առաջ Նյու Յորքում ներկայացնում էինք մեր մշակույթն ու երկիրը ու հաղթանակած պետք է վերադառնայինք տուն: Բայց որեւէ հաղթանակ զրոյական է դառնում, երբ խախտվում է երկրի խաղաղությունը... Կիսատ է մնում ամեն ինչ, ցանկությունն էլ է կորում որեւէ բան անելու: Միակ ուշադրությունը դառնում է սահմանն ու մարդկային կյանքերը... Ներքին բարկությունս, ինչ խոսք, շատ է, քանի որ ամենինչ կարող էր այլ կերպ լինել... ցանկություն չկա որեւէ ավել բան ասելու այս պահին: Կորցնում ենք, էլի ենք կորցնում...