سندروم ( PMS) پی‌ام‌اس و (PMDD) پی‌ام‌دی‌دی به این دلیل که سندرومی زنانه‌است تنها در بيست یا نهایتا در بیست و چند سال اخیر، بیشتر مورد توجه قرار گرفته وبه سوژه‌ای برای کندوکاو محققان مبدل شده که در این مدت هم، شرکت‌هاي دارويي و کارتل‌های پزشکی به دلایل اقتصادی بیشتر درباره آن حرف زده اند من بعنوان کسی که سالها با سندروم پی‌ام‌دی‌دی که همان دشوارترین نوع پي‌ام‌اس است دست و پنجه نرم کرده‌ام، از سه سال پیش آن را سوژه‌ تحقيق قرار دادم و با بیش از صد زن درباره احوالات پیش از قاعدگی‌شان مصاحبه کردم. در طول تاریخ جهان، در همه جا بخصوص در خاورمیانه و اسيا و به‌طور ویژه‌تر بین پیروان بعضی سنت‌های کهن،زن‌ها سخت‌ترین نوع رابطه را با محیط پیرامون تجربه کرده‌اند و همچنان می‌کنند و از آن رو که زن زاده شده‌اند بخاطر طبیعتشان و مثلا همین قاعدگی مورد شکنجه و آزار قرار گرفته‌اند و ساحره و ناپاک لقب داده شده‌اند. در دوران پی‌ام‌اس، حساسیت حواس پنجگانه و حتی حس ششم زن‌ها چنان شدت می‌گیرد که گویی شکلی ازصداقت و شفافیت بین آن‌ها و همه‌ی دنیا جاری می‌شود و ديگر فيلتري وجود ندارد. در این دوران خلاقیت زن‌ها چند برابر می‌شود ولی به دليل نداشتن زبان مشترک برای توضیح احوالاتشان، «جهت حفظ آرامش» اغلب ترجیح می‌دهند ارتباطشان رابا دنیای بیرون قطع کنند، چرا که با میکروشدن دریچه‌ی دریافتشان از دنیای بیرون و بالارفتن چشمگیر وضوحی که از دنیا دریافت می‌کنند، ترجیح می‌دهند دریچه‌های دریافتشان را ببندند و در محبسی خصوصی خود را پنهان کنند. من در پروژه‌ی اخیرم «جهت حفظ آرامش»، آنچه در زیست‌_جهان زنانه‌ی خودم در سال‌های پس از بلوغ، دردوران پی‌ام‌اس تجربه کرده‌ام را زیر ذره‌بین بردم تا شاید بتوانم آن را دقیق‌تر فهم کنم و این فهم را به زبانی که ان را بیشتر بلدم (زبان تصویر) با سایرین در میان بگذارم. با این امید که شاید تلنگری باشد تا همه‌ی ما -چه باجنسیت و چه بی‌جنسیت_ آنچه در این روزگار، بر «مادر-زمین» می‌رود را دقیق‌تر مشاهده و درک کنیم وگهگاه انزوایی را که طلب می‌کند محترم بشماریم.