؛ بیشتر از همیشه احساس امیدواری و زنده‌بودن می‌کنم چون یکی از ارزشمندترین اتفاقاتی که این روزها می‌افتد، ارتباط نزدیکترمان با یکدیگر است: بیشتر و بهتر با هم گفت‌وشنود و تفکر و نقد و مخالفت و موافقت ‌می‌کنیم. از هم می‌آموزیم. استدلال می‌آوریم. حرف و نظرمان را به اشتراک می‌گذاریم. همدیگر را تصحیح می‌کنیم؛ ولی صبورتر و پرمهرتر از همیشه. حواسمان به هم هست. چون ته دلمان می‌دانیم که حق‌طلبیِ مشترک داریم. همه از یک ما هستیم. و نمی‌خواهیم این ما صدمه ببیند. کسی رانده شود یا قهر کند. ما داریم #ما_همه_با_هم_هستیم را تمرین و زندگی می‌کنیم. قلبم می‌تپد وقتی دوستی، آشنایی، غریبه‌ای کمک می‌کند دیدگاهم باز شود یا به نکته‌ای متوجهم می‌کند، بدون اینکه تشر بزند یا انتظار داشته باشد از قبل بدانم. انقلاب یعنی دگرگونی وقتی نظرم دگرگون می‌شود یا می‌بینم که دیدگاهی تغییر می‌کند، تعصبی شُل می‌شود، انقلاب را در عمل احساس می‌کنم. چه چیز امیدوارکننده‌تر از این انقلاب‌های تک و توک؟ امید درونم می‌جوشد وقتی می‌بینم با چه ظرافتی خودمان و دیگران را درک می‌کنیم. تا با شکیبایی و استمرار ریشه‌ی ظلم را به درَک بفرستیم.