Ik heb zo’n bewondering voor jullie, dat naar aan leiding van mijn (en anderen) verhalen je besluit zo’n medische ingreep niet te doen, waar je wellicht al zolang op aan het wachten was, waardoor je dacht dat je misschien wel gelukkiger zou worden, omdat je dan eindelijk in de standaarden past van het... wat eigenlijk? Ik krijg heel vaak de vraag of als ik dit had geweten, ik het nog steeds had gedaan? Ik weet het niet. Eerlijk gezegd denk ik het eigenlijk wel, dubbel hè? Zelf geloof ik erg in de kracht van het helende vermogen van het lichaam. Dan had ik gedacht, dat gebeurt mij vast niet! Of mijn lichaam loste zoiets wel op, ik ben super gezond, sterk en niet kleinzerig... ik ben niet zwak of overgevoelig!! Daarom denk ik oprecht dat ik dit persoonlijk moest meemaken om te beseffen dat je niet altijd alles alleen kan dragen, dat je inderdaad moet geloven ‘in het eigen lichaam’ en dat daar dus niets anders in hoort, geen synthetische namaak. (Uiteraard sommige gevallen daargelaten)