Το σώμα μου πονάει με κάθε τρόπο Είναι σαν μια αίσθηση θρόμβωσης που ξεκινάει από τον λαιμό μου και ταξιδεύει μέχρι τις άκρες των ποδιών μου . Θέλω απεγνωσμένα να ξεμούδιασω ,να ανακουφίσω το σωμα μου από τον πόνο ,αλλά δεν υπάρχει χώρος για μένα . Γερνώ στις κρύες σκουριασμένες μεταλλικές μπάρες δίπλα μου , όμως πουθενά δεν μπορώ να νιώσω ανακούφιση . Το δέρμα μου είναι κόκκινο και με πονάει ,προσπαθώ να μετακινηθώ αλλά δεν έχω που να πάω. Μερικές φορές όταν κλείνω τα μάτια μου ,όλα μένουν κενά για λίγο . Φεύγει ο πόνος και η μυρωδιά και για λίγο δεν ξέρω που είμαι . Αυτό είναι το τίποτα μου Μα όσο και να κοιμηθώ το τίποτα μου το σπάει πάλι η ζωή. Ίσως μια μέρα όταν πάω στο τίποτα μου να μην ξυπνήσω ποτέ ξανά. Μια μέρα ίσως όλα εξαφανιστούν. Ούτε πόνος ούτε μυρωδιά ούτε μεταλλικά κλουβιά Αυτό ελπίζω .... Μην θρηνήσεις για μένα όταν πεθάνω , είναι αυτό που πέθανε μέσα μου ενώ ήμουν ακόμα ζωντανός ,και θα έπρεπε να σε εξοργίσει . Κάθε κοτόπουλο εδώ πεθαίνει πριν ακόμα γεννηθεί #Αλλα -#κανενα-#κοτοπουλο-#δεν_##εζησε_##πραγματικα _##ΠΟΤΕ.