Έχουν περάσει χρόνια απο τότε που έτρωγα ζώα και έτσι πραγματικά δεν μπορώ να δώσω απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν καταλαβαίνω. Όπως πχ. «γιατί τρώμε ζώα» - αφού δεν υπάρχει ούτε 1% του ενστίκτου της επιβίωσης μέσα μας- διότι ζούμε σε σύγχρονες εποχές και δεν έχουμε ανάγκη να τρώμε ζώα. Μακάρι πριν από χρόνια ή όταν ήμουν έφηβη να ερχόταν κάποιος και να μου έκανε αντίστοιχες ερωτήσεις. Να μου ζήταγε να δω μια σειρά από φωτογραφίες και να πω αλήθεια πως νιώθω- τι βλέπω - και τι σκέφτομαι. Εγώ θέλω να κάνω αυτές τις ερωτήσεις με βάση κάποια ερεθίσματα. 1. Τι βλέπετε ; Ένα μωρό ; Η μπέικον; 2. Πως νιώθετε με αυτή την εικόνα; Όπου μια μητέρα είναι ανήμπορη να έρθει σε επαφή με τα παιδιά της ; Βλέπετε και εσείς την δυστυχία και τον πόνο στο βλέμμα της ; Βλέπεται την απόγνωση; 3. Πως νιώθεται με το αποτέλεσμα ; Καθώς αυτή η εικόνα πλέον έχει μετατρέψει ένα ζωντανό συναισθανόμενο πλάσμα σε ένα νεκρό πλάσμα που πλέον από «γουρουνάκι» θεωρείται «μμμ μπέικον» Πηγαίνοντας στην 1η και στην 2η φωτογραφία πείτε μου «τι θα λέγατε σε αυτό το μωρό ; και σε αυτή την μαμα;» Ποια θα ήταν η πρώτη σας σκέψη; Το πρώτο σας συναίσθημα ; Αγάπη ; Η πείνα ; Επειδή κάναμε κάτι από πάντα και μάθαμε έτσι αυτό δεν είναι δικαιολογία για να συνεχίσει μια συμπεριφορά να υπάρχει! Επειδή συνηθίσαμε να μην βλέπουμε το ζώο στο πιάτο μας αυτό δεν σημαίνει ότι το πιάτο μας δεν εμπεριέχει ένα νεκρό ζώο. Ένα ζώο που ήθελε να ζήσει, ένα μωρό που ήθελε την μαμά του. Μια μαμά που ήθελε να παίξει και να θηλάσει το παιδί της. Επειδή η κοινωνία θεσμικά μας επιτρέπει να ζούμε στην αγνοία και αποφυγή αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το συνεχίσουμε. Επειδή η βιομηχανίες μας επιτρέπουν να είμαστε αποσυνδεδεμένοι από την πραγματικότητα και τα θύματα του πιάτου μας, σερβίροντας τα με έναν τρόπο που δεν θυμίζει την ύπαρξη ενός πλάσματος - αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το συνεχίζουμε. Δεν είναι κρέας, δεν είναι μπιφτέκι, δεν είναι γύρος χοιρινό , δεν είναι λουκάνικο, και δεν είναι μπέικον. Είναι ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΦΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΤΙ» αλλά «ΠΟΙΟΣ/Α»