Renja e Icarusit nga H. J. Draper. Nën urdhrat e mbretit Minos, Dedalusit iu kërkua të krijonte një hapësirë ku mund të mbahej Minotauri. Por në vend që të krijonte një qeli burgu, Dedalous vendosi që një labirint kompleks do të ishte vendi më i mirë për të fshehur përbindëshin. Ishte një ndërtim kaq i përsosur saqë ata që hynë në labirint nuk mund të largoheshin. Megjithatë, ekzistenca e një Minotauri ishte një sekret për shumicën e banorëve të ishullit, dhe duke dashur që përbindëshi të mbetej sekret, mbreti mbylli ne qeli Dedalusin dhe familjen e tij në mënyrë që të mos zbulohej kurrë. Dedalus hartoi një plan arratisjeje që nuk kërkonte kalimin e tokës apo detit. E vetmja mënyrë e mundshme për t'u larguar nga ishulli ishte duke fluturuar. Kështu, Dedalus mblodhi pendët e shpendëve të cilat me dinakëri i shndërroi në krahë. Dylli i mbante këto së bashku. Njëra palë krahë do të ishte për të dhe tjetra për Icarin, djalin e tij. Mos fluturono shumë afër diellit Kur erdhi momenti i arratisjes, Dedalus e paralajmëroi Icarin të mos fluturonte shumë afër diellit, por djali i pabindur nuk iu bind babait të tij dhe në vend të kësaj ai filloi te ngjitej sa me lart drejt Djellit duke menduar se ishte i pa mposhtur. Dylli në krahët e tij filloi shkrinte dhe krahet filluan ti shperbeheshin Fluturimi i Icarus mund të shihet si një përrallë ekuilibri, ekuilibri dhe moderimi. Ikja e sigurt nënkuptonte balancimin midis ekstremiteteve të fluturimit shumë lart dhe shumë poshtë. Në fluturimin shumë lart, dylli që mbante krahët së bashku do të shkrihej, ndërsa kur fluturonte shumë poshtë, krahët do të rëndoheshin nga spërkatja e ujit. Të dyja do të ishin të rrezikshme. Miti paralajmëron kundër kërkimit të panevojshëm për kënaqësi të menjëhershme . Kështu, kjo nxjerr në pah konceptin e sophrosyne (greqisht), një term që tregon për ruajtjen e një mendje të shëndoshë dhe nënkupton një nivel të vetëkontrollit të udhëhequr nga njohuria dhe ekuilibri.